Անել երեք բան, որոնցից դժվար է հոգնել. Լիլի Մարտոյան
Անվերջ կարելի է անել երեք բան.
- հայհոյել իշխանություններին,
- քննադատել ընդդիմությանը,
- արթնացումի կոչել ժողովրդին:
Այն, ինչ անում է հանրության մի զգալի հատվածն արդեն ութ տարի և երեք ամիս:
Զուր ջանքեր: Պատկերավոր ասած՝ սիզիփոսյան անարդյունք չարչարանք:
Հանրագումարում՝
- իշխանությունն ամրացրել է դիրքերը,
- ընդդիմությունը վերադիրքավորվում է,
- ժողովուրդը հիմնավորապես քնած է:
Բա հետո՞: Ի՞նչ է մնում անելու հանրության այն զգալի հատվածին, որ զզվելու չափ հոգնել է հայհոյանքից էլ, քննադատությունից էլ, պաթոսածեղդ քարոզչութունից էլ: Կարող է շարունակել ևս ութ տարի անել երեք բան, որոնցից, ասում են, դժվար է հոգնել. նայել հոսող ջրին, բոցկլտացող կրակին ու քնած երեխային: Ընդ որում, նայել՝ ոչ թե գեղագիտորեն ներշնչվելու համար, այլ լավատեսորեն ակնկալելով, որ հոսող ջուրը մի օր ափ կհանի այն, ինչ մնացել է իշխանությունից, ընդդիմությունը, առասպելական փյունիկ թռչունի պես, նորովի կհառնի մոխիրներից, մանկան նման անխռով քնած ժողովուրդն էլ մի հեքիաթային օր վերջապես կարթնանա՝ լրիվ հասունացած:
Իրոք հեքիաթի պես ստացվեց: Թեև, «անկեղծ ասած, հեքիաթներից ես հոգնել եմ»:
Հետաքրքիր է՝ Սևակը ողջ լիներ, ի՞նչ էր գրելու հիմա, ի՞նչ Զանգ էր հնչեցնելու, ու, եթե հնչեցներ, լսող լինելու՞ էր:
