«Վարպե՛տ, եթե իմ տողերը կարողացան հուզել Ձեզ՝ մարդուն, ով ինքը թատրոնի ու հույզի տաճար է, ուրեմն ես իմ կյանքն իզուր չեմ ապրել»
Երևանի Գրողների միության միջանցքում հանդիպում են երիտասարդ բանաստեղծ Պարույր Սևակն ու տարեց դերասան Վահրամ Փափազյանը։ Դերասանը կանգնեցնում է բանաստեղծին և իրեն բնորոշ պաթոսով ու խոր, թավ ձայնով սկսում բարձրաձայն արտասանել «Անլռելի զանգակատուն» պոեմի տողերը:
Արտասանելուց հետո նա նայում Սևակի աչքերին ու ասում. «Պարո՛ւյր, տղա՛ս, դու գիտե՞ս, թե ինչ ես արել։ Դու թանաքով չես գրել այս տողերը, դու սա գրել ես Կոմիտասի հոգու տառապանքով։ Ես Կոմիտասին տեսել եմ Պոլսում, նրա ձայնը լսել եմ, նրա ցավն իմ ներսում է։ Բայց այն, ինչ դու ես արել այս գրքով, նրան հավերժություն տալն է»։
Այդ պահին Վարպետի աչքերից արցունքներ են հոսում։ Նա, ով բեմի վրա խաղացել էր աշխարհի բոլոր ողբերգությունները, չի կարողանում զսպել հույզերը Սևակի պոեզիայի ուժի առաջ։
Պարույր Սևակը, նման մեծության առաջ հուզված, խոնարհվում է, վերցնում Փափազյանի ձեռքը, համբուրում այն և ասում. «Վարպե՛տ, եթե իմ տողերը կարողացան հուզել Ձեզ՝ մարդուն, ով ինքը թատրոնի ու հույզի տաճար է, ուրեմն ես իմ կյանքն իզուր չեմ ապրել»։
