Քարի մեջ կոթողացնելով կենաց ծառի աշխարհայացքը
Գիտե՞ք, որ քարե կոթողների մեր ավանդույթը հոսում է մեկ ընդհանուր հունով՝ դարեր շարունակ պահպանելով իր խորհրդանշական կապը։
Վիշապակոթողներից (մ.թ.ա. III-II հազարամյակ), որոնք կապված էին ջրի և բնության պտղաբերության հետ...
Վանի թագավորության (Արարատյան թագավորություն) «pulusi»-ների (մ.թ.ա. IX-VI դարեր), որոնք ծառայում էին որպես աստվածային ներկայության և հոգևոր պաշտամունքի առանցքներ...
Միջնադարյան խաչքարերին, որոնք դարձան մեր ինքնության և քրիստոնեական հավատքի խորհրդանիշը։
Այս բոլորը՝ վիշապները, pulusi-ները և խաչքարերը, ունեն մեկ ընդհանուր գաղափար՝ լինել երկրայինի և երկնայինի միջև կապող «կենաց ծառ»։ Դրանք պարզապես քարեր չեն, այլ մեր պատմության հավերժական վկաները։
Արամուսի պեղումների ժամանակ հայտնաբերված pulusi-ն այս մեծ պատմության մի կարևոր օղակն է, որը վերահաստատում է մեր մշակութային անընդհատությունը։
