Դուք այս ի՞նչ արեցիք, տղերք, այս ի՞նչ արեցիք
—Հոպա՛ր, նոր բան եմ գրել, որ հարմար գտնես էջումդ կդնես, ես ժամանակ չունեմ, կարցեր «карцер» եմ տանում։
—Ինչի՞ համար։
—Էն նարկոման Գացոյին չափալախել եմ։
—Գացոն ո՞րն է։
—Էն էլի, կացարանի Գասպարն էլի, Գացո ենք ասում։
—Բա ինչի՞ ես ապտակել։
—Բերանը ցրիվ էր տվել, խփեցի, գնացել է *ոզավարի վրաս գրել է։ Հոպար, որ հարմար գտնես, սա էլ դիր էջումդ։ Էն նախորդը որ դրել էիր, մերոնք շատ են հավանել։
—Կդնեմ, գառ ջան, մենակ «карцер»-ում խելոք կմնաս։
Ու ծովն ալեկոծվեց,
Ու ժողովուրդն այդ ծովի մեջ
Խաբեությամբ օծվեց։
Ծաղրածուին խելառ,
Նրա խոսքում չկար իմաստ
Կամ իմաստուն մի բառ։
Խաբեության միմոս,
Տուրք էր տալիս իր ստերին՝
Խոսքին տալով պաթոս։
Ժողովրդի առաջ,
Սակայն բերնից դուրս էր գալիս
Անասնական բառաչ։
Պատերազմի սիմվոլ,
Ուրիշ երկրում նա տուզիկ էր,
Մեր երկրոմ՝ աքլոր
Մեր երկրի վրա,
Մկան ծակեր պիտի փնտրեն
Շնիկները նրա։
Կրկին հաղթանակի,
Թող Աստված մեր երկրին
Մաղթի ամուր ոգի։
Սիսական ջոկատի հրամանատար
Պահեստազորի գնդապետ
«Վարդաշեն» ՔԿՀ բանտարկյալ
Աշոտ Հրանտի Մինասյան «Երկաթ»
