Հայաստանի որևէ իշխանություն երբեք չի ունեցել այն պատրանքը, թե Ռուսաստանն Արցախի համար պատերազմելու է Հայաստանի կողքին՝ Ադրբեջանի դեմ
Քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը տելեգրամյան ալիքում գրում է․
«Հայաստանում լայնորեն տարածված է՝ եւ թերեւս տարածել ու տարածում են նպատակային, թե եղել է պատրանք, որ Ռուսաստանը մեզ պաշտպանելու համար կպատերազմի Ադրբեջանի դեմ, բայց 2020 թվականից հետո այդ պատրանքը պայթեց եւ հիմա Հայաստանը համարձակորեն հրաժարվում է դրանից։
Սա, ըստ իս, կամ անտեղյակության, կամ՝ լիակատար մանիպուլյացիայի հետեւանք է։ Ավելի կոնկրետ, մանիպուլյացիան աշխատում է անտեղյակության նկատմամբ։ Հայաստանի որեւէ իշխանություն երբեք չի ունեցել Ռուսաստանի նկատմամբ այդ պատրանքը։ Եթե ունենային, ապա՝ «Արցախը Հայաստան է, եւ վերջ» կհայտարարեին կամ Լեւոն Տեր–Պետրոսյանը, կամ Ռոբերտ Քոչարյանը, կամ՝ Սերժ Սարգսյանը, կամ ՝ երեքը միասին։
Բայց նրանք երբեք չեն ունեցել Ռուսաստանի մասով այդպիսի պատրանք, թե Ռուսաստանը Արցախի համար Հայաստանի կողքին պատերազմելու է Ադրբեջանի դեմ։ Չեն ունեցել պատրանք, ու դրա համար զբաղված են եղել թե բանակցային գործընթացի բարդ համակարգը, թե հայ–ռուսական հարաբերության ոչ պակաս բարդ ճարտարապետությունը կառավարելու խնդրով։ Ու դրանով զբաղվել են առանց էպատաժային շեշտադրումների։ Կրկնեմ, նրանցից որեւէ մեկը չի ունեցել պատրանք, թե Ռուսաստանն Արցախի համար պատերազմելու է Հայաստանի կողքին՝ Ադրբեջանի դեմ։
Թե ինչ պատկերացումներ ունե Նիկոլ Փաշինյանը՝ որ Ստեփանակերտում օրինակ անում էր հայտնի հայտարարությունը, սա այլ խոսակցության նյութ է, եւ սա Հայաստանի համար կարեւոր խոսակցություն է, ինչի ծավալում նրկայումս սպասելը իրատեսական չէ։ Միջավայրը բավարար չէ, օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ հանգամանքներից ելնելով։ Բայց, իր քաղաքական, դիվանագիտական ու ռազմական ձախողումը արդարացնելու համար, Նիկոլ Փաշինյանը հնց տարածել է այն նարատիվը, թե կար Ռուսաստանի հետ կապված պատրանք, որից ինքն ազատում է Հայաստանն ու հայ ժողովրդին։
Ինչ վերաբերում է անմիջականորեն Հայաստանի հարցին, այսպես ասած՝ միջազգայնորեն ճնաչված սահմաններին, որի համատեքստում ամենահաճախ հիշեցվողը Ջերմուկի երկօրյա պատերազմն է, ապա այստեղ կրկնեմ՝ նարատիվներով դատելուց առաջ, պարզապես պետք է հարց տալ Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությանը․ երկօրյա պատերազմի այդ օրերին քանի՞ քայլ է կատարվեր հայ–ռուսական միացյալ զորախումբը գործարկելու ուղղությամբ, եւ՝ եթե պաշտոնական Երեւանը Ադրբեջանի գործողությունը հրապարակային մակարդակում գնահատել է հարձակում ՀՀ միջազգայնորեն ճանաչված սահմանի վրա, ինչո՞ւ չի հայտարարել ռազմաան դրություն, ինչը անելը սահմանված է Հայաստանի Մայր օրենքով՝ Սահմանադրությամբ։
Հանրությանը նարատիվներով կաղապարելու փոխարեն, պարզապես պետք է ստանալ այդ հարցերի ստույգ պատասխանը, եվ ըստ այդմ գնահատել իրավիճակը»։
