Մեկ անձի թելադրանքով ուղղորդվող իրավաբանական «կանտորա»
Երեկ, տևական ու ծանր կախվածությունից հետո, վախճանվեց Սահմանադրական դատարանի անկախությունը:
Այսօր էլ, թարսի պես, Սահմանադրության ծննդյան օրն է, ու պարզ չի՝ ինչպե՞ս են համատեղվելու տարելից ու տարեդարձ խորհրդանշող այս երկու օրերը: Ոչ սուգ է՝ ձևականորեն ողբաս, ոչ տոն է՝ հավուր պատշաճի նշես:
Սահմանադրությունը՝ իրավաբանորեն գրագետ շարադրված փաստաթուղթ, որ հենց թղթի արժեք էլ ունի: Սահմանադրական դատարանը՝ մեկ անձի թելադրանքով ուղղորդվող իրավաբանական «կանտորա»:
Դե գնա ու սրանց ապավինելով արդարադատություն պահանջիր կամ սահմանադրական պայքար մղիր՝ արդարություն հաստատելու ակնկալիքով:
Քանի՞ տարի է հայաստանյան ընդդիմությունը սահմանադրական պայքարի խունացած դրոշը ճոճում: Առնվազն՝ վեց: Արդյու՞նքը: Զրո՛: Ի՞նչ երաշխիք, ուրեմն, որ յոթերորդ տարում կհաջողվի անել այն, ինչը նախորդ տարիներին դատապարտված էր ձախողման: Չկա երաշխիք: Ստացվում է փակ շրջան, որից դուրս պրծնելու ելքը սահմանադրականության տիրույթում չէ:
Կփոխի՞ ընդդիմությունը պարտադրված խաղի կանոնները, կանի՞ իր ձիով քայլը, թե՞ կշարունակի նախորդների կիսատ թողած պարտիան՝ հաղթական վերջնախաղի զրոյական հեռանկարով:
Հարցեր, որոնց պատասխանը կա, բայց հնչեցնել չես ուզում:
Քաղաքականություն կոչվող թատրոնում աբսուրդն այնպիսի նշաձողի է հասել, որ ամենաանհավանական բաներն անգամ կարող ես շփոթել իրականության հետ: Ճա՞րդ ինչ, հանդիսատեսի դերում ես, միակ անելիքդ բեմադրության ավարտին սպասելն է:
Բան չմնաց, հետընտրական այս ներկայացումն էլ շուտով կավարտվի, և ամեն մեկը կստանա այն, ինչ նախատեսված էր սցենարով: Սահմանադրական դատարանի անդամները՝ կլորիկ պարգևավճար, գլխավոր դերակատարները՝ պատգամավորական մանդատ, շարքային դերասանները՝ էպիզոդիկ պաշտոն, մասսայական տեսարանների մասնակիցները՝ հաջորդ բեմադրության անվճար տոմս:
Մնացինք մենք՝ հանդիսատեսներս: Դե, մեզ էլ գալիք հինգ տարիներին ֆեյսբուքյան բուռն առօրյան բաժին կհասնի, մինչև հաջորդ խորհրդարանական ընտրություններ:
